ديگر را خدايان خود اتخاذ نكنند ) چنان كه مىبينيم هرگز نفرموده : اگر مشركين عرب توبه كنند و نفرموده : اى اهل كتابى كه از نژاد عرب مىباشيد . آرى در به دو طلوع اسلام كه دعوت از جزيرة العرب بيرون تجاوز نكرده بود طبعا خطابات قرآنى به امت عرب القا مىشد ولى از سال شش هجرت كه دعوت به بيرون شبه جزيره راه يافت هيچ موجبى براى توهم اختصاص نبود . گذشته ازين آيات آيات ديگرى دلالت بر عموم دعوت مىكند مانند آيهء كريمه : « وَ أُوحِيَ إِلَيَّ هذَا الْقُرْآنُ لِأُنْذِرَكُمْ بِهِ وَ مَنْ بَلَغَ » سوره انعام آيه 19 ( ترجمه : وحى شده است بر من اين قرآن براى اينكه شما را انذار كرده بترسانم و هر كه را كه اين قرآن - يا انذار - بوى برسد ) . و آيه كريمه : « وَ ما هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ » سوره قلم آيه 52 و آيه : « إِنْ هُوَ إِلَّا ذِكْرٌ لِلْعالَمِينَ » سوره ص آيه 87 ( ترجمه : نيست قرآن مگر يادآورى براى همه جهانيان ) . و آيه كريمه : « إِنَّها لَإِحْدَى الْكُبَرِ نَذِيراً لِلْبَشَرِ » سوره مدثر آيه 36 ( ترجمه : بدرستى اين آيه يكى از بزرگترين آيات مىباشد درحالىكه ترساننده بشر است ) .